Wrodzone skrzywienie prącia —
czym różni się od Peyroniego?

Dwa różne problemy — jedna mylona nazwa

Kiedy młody mężczyzna — dwudziestokilkulatek — przychodzi do mnie ze skrzywieniem prącia, które widzi od nastoletnictwa, od razu wiem, że to prawdopodobnie inny problem niż choroba Peyroniego. Te dwa schorzenia mają podobny objaw — skrzywienie podczas erekcji — ale zupełnie inne przyczyny, inną diagnostykę i inne leczenie.

Wrodzone skrzywienie prącia (łac. chordee, ang. congenital penile curvature) dotyka szacunkowo 0,6–4% mężczyzn. Większość z nich latami unika rozmowy na ten temat — ze wstydu lub w przekonaniu, że „tak po prostu jest". A tymczasem jest to schorzenie, które można i często należy leczyć.

Diagnostyka różnicowa

Wrodzone skrzywienie a choroba Peyroniego — kluczowe różnice

Przyczyny wrodzonego skrzywienia prącia

Wrodzone skrzywienie prącia wynika z asymetrycznego rozwoju struktur prącia w życiu płodowym lub w trakcie dojrzewania. Nie ma jednej przyczyny — możliwe mechanizmy to:

• Asymetria ciał jamistych — jedno ciało jamiste jest dłuższe od drugiego, co powoduje zagięcie podczas erekcji. Jest to najczęstsza przyczyna.
• Nieprawidłowości powięzi Bucka lub tkanki łącznej — skrócenie tkanek po jednej stronie prącia bez udziału ciał jamistych
• Skrócenie skóry brzusznej prącia — rzadszy mechanizm, często towarzyszący stulejce lub przebytej operacji z powodu spodziectwa
• Stan po leczeniu spodziectwa — skrzywienie jako powikłanie lub resztkowy efekt wady wrodzonej cewki moczowej

W odróżnieniu od choroby Peyroniego, nie ma tu stanu zapalnego ani procesu bliznowacenia. To dlatego leczenie zachowawcze (terapia trakcyjna, ESWT) jest nieskuteczne przy wrodzonym skrzywieniu — nie ma blaszki, którą można zmniejszyć.

Kiedy wrodzone skrzywienie wymaga leczenia?

Nie każde skrzywienie prącia wymaga operacji. Skrzywienie poniżej 20–25° zazwyczaj nie utrudnia współżycia i nie wymaga interwencji chirurgicznej — jest kwestią akceptacji, nie medycyny. Inaczej sytuacja wygląda przy skrzywieniach większych.

Wskazania do korekcji chirurgicznej:

• Skrzywienie ≥ 30° utrudniające lub uniemożliwiające współżycie seksualne
• Trudności z penetracją lub ból partnerki podczas stosunku
• Silne obciążenie psychologiczne — wstyd, unikanie intymności, lęk
• Pacjent dorosły (po zakończeniu wzrostu) ze stabilnym skrzywieniem

Operację wykonuje się zazwyczaj po ukończeniu 18–21 lat — po zakończeniu wzrostu prącia. Wcześniejsza interwencja mogłaby negatywnie wpłynąć na ostateczny rozmiar narządu.

Leczenie chirurgiczne

Metody korekcji wrodzonego skrzywienia prącia

Wybór metody operacyjnej zależy od stopnia skrzywienia, długości prącia i mechanizmu powodującego skrzywienie. Stosuję te same techniki co przy chorobie Peyroniego — ale ich dobór może być inny, bo mamy do czynienia z inną patologią.

Techniki skracające (plication)

Szwy plicacyjne zakładane po stronie wypukłej skrzywienia, które "ściągają" ciało jamiste i prostują prącie. To metoda z wyboru przy skrzywieniu ≤ 60° i prawidłowej długości prącia. Jest bezpieczna, technicznie prosta i daje przewidywalne wyniki. Wadą jest pewne skrócenie prącia — zazwyczaj 1–2 cm.

Techniki wydłużające (grafting)

Przy bardzo nasilonej krzywinie lub gdy prącie jest krótkie, nacina się stronę wklęsłą i uzupełnia ubytek przeszczepem. Metoda ta jest bardziej skomplikowana technicznie i niesie ze sobą nieco wyższe ryzyko zaburzeń czucia, ale nie skraca prącia — a przy dużych korekcjach może je nawet wydłużyć.

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym, trwa 45–90 minut. Pacjent wychodzi do domu tego samego lub następnego dnia. Aktywność seksualna możliwa jest po 6–8 tygodniach.