Skrzywienie prącia jest intymnym i często bardzo obciążającym schorzeniem. Oferuję pełny zakres diagnostyki i leczenia – od terapii zachowawczej po zaawansowane zabiegi korekcyjne.
Nabyte skrzywienie prącia spowodowane bliznowaceniem tkanki łącznej. Wymaga wczesnej diagnozy i leczenia.
Czytaj więcejSkrzywienie wynikające z asymetrycznego rozwoju ciał jamistych lub cewki moczowej. Leczenie wyłącznie operacyjne.
Czytaj więcejInduratio Penis Plastica (synonimy: choroba Peyroniego, Morbus Peyronie) to łagodna choroba tkanki łącznej obejmująca błonę białawą ciał jamistych prącia (Tunica albuginea), prowadząca do jego skrzywienia. Choroba typowo rozwija się u mężczyzn w wieku 40–60 lat, choć może wystąpić także u młodszych.
U około 40% pacjentów z chorobą Peyroniego współistnieje choroba Dupuytrena – schorzenie powięzi dłoni prowadzące do bliznowacenia ścięgien i przykurczów palców ręki. Obie choroby należą do tzw. fibromatoz.
W przebiegu choroby Peyroniego stopniowo, przez kilka miesięcy, powstaje blizna w obrębie ściany ciała jamistego prącia. Fragment prącia nie może się w pełni rozciągać podczas erekcji, co powoduje skrócenie i wygięcie prącia w różnym stopniu. Czasami dochodzi do powstania przewężeń (zjawisko klepsydry lub zawiasu).
Dokładna przyczyna nie jest znana. Podejrzewa się, że mogą ją wywoływać mikrourazy podczas stosunku płciowego.
W błonie białawej ciała jamistego rozwija się proces zapalny. Pojawia się ból prącia (możliwy w stanie spoczynku, jak i podczas erekcji). W tym okresie można wyczuć guzek lub stwardnienie (blaszkę), a prącie zaczyna się krzywić.
Blizna twardnieje, ból ustępuje, a skrzywienie nie pogłębia się. Przejście choroby z fazy ostrej do stabilnej znacznie pogarsza efekty leczenia konserwatywnego lub eliminuje nawet możliwość jego podjęcia.
Choroba wywołuje zarówno objawy fizyczne, jak i psychiczne. Skrzywienie może utrudniać lub uniemożliwiać stosunek płciowy, często powodując ból u obu partnerów.
Skrzywienie i skrócenie
Wygięcie prącia utrudniające lub uniemożliwiające współżycie. Często dochodzi do skrócenia prącia.
Zaburzenia erekcji
Rozrost blizny może zaburzać ukrwienie prącia i prowadzić do wystąpienia lub nasilenia zaburzeń erekcji.
Obciążenie psychiczne
Lęk przed niepowodzeniem, stres oraz problemy w relacjach partnerskich, aż do psychogennych zaburzeń erekcji.
Stosuje się je w fazie ostrej i we wczesnym stadium choroby. Jeżeli istnieje podejrzenie choroby Peyroniego, należy niezwłocznie udać się do urologa. Przejście choroby z fazy ostrej do fazy stabilnej znacznie pogarsza efekty leczenia konserwatywnego lub eliminuje nawet możliwość podjęcia próby leczenia zachowawczego!
Leczenie bólu
Zahamowanie progresji skrzywienia
Zahamowanie skracania prącia
Leczenie zaburzeń erekcji
W wybranych przypadkach można zastosować terapię trakcyjną prącia (PTT). Polega na zakładaniu specjalnego mankietu na prącie i powolnym jego naciąganiu w odpowiednim kierunku w zależności od rodzaju skrzywienia. Metoda ta została uznana przez gremium naukowe Europejskiego Towarzystwa Urologicznego jako efektywna.
Moje doświadczenie kliniczne pokazuje, że u zmotywowanych pacjentów rezultaty są bardzo zadowalające – zniwelowanie skutków choroby może być znaczne (zwłaszcza zahamowanie progresji skrzywienia i skracania się prącia). System, który preferuję, to Phallosan Forte. W czasie konsultacji u pacjentów zainteresowanych tą metodą omawiane są wszystkie aspekty terapii trakcyjnej.
www.phallosan.plESWT stosuje się jedynie w celu zmniejszenia bólu. ESWT nie wpływa na skrzywienie prącia ani na wielkość blaszki – jest to ważna informacja dla pacjentów oczekujących poprawy kąta skrzywienia.
W fazie przewlekłej choroby można zastosować terapię iniekcyjną – wstrzyknięcie substancji takich jak interferon alfa-2b lub kolagenaza z Clostridium histolyticum (CCH) w okolicę blaszki, mające na celu jej rozpuszczenie.
Uwaga: Niestety preparaty wyżej wymienionych substancji zostały wycofane z rynku europejskiego. Obecnie możliwość leczenia terapią iniekcyjną w Europie nie jest dostępna.
Radioterapia blaszki w chorobie Peyroniego nie jest już zalecana i odradzam ją stanowczo.
Badania naukowe dowodzą, że witamina D, witamina E, Potaba, Tamoxifen, Pentoxyfilina, Kolchicyna nie wykazują efektu terapeutycznego.
Ponieważ skuteczność leczenia zachowawczego jest ograniczona, w dużej części przypadków choroby Peyroniego konieczna będzie operacja. Celem zabiegu jest wyprostowanie prącia umożliwiające bezproblemowe odbycie stosunku.
Polegają na dostosowaniu „zbyt długiej" strony prącia do krótszej. Stosuje się szwy ściągające (plikatura, metoda Essed-Schroeder lub Nesbit). Skutkiem ubocznym jest dalsze skrócenie prącia. Są stosunkowo bezpieczne, mniej inwazyjne i wiążą się z mniejszym ryzykiem okołooperacyjnym.
Bardziej złożone operacje wymagające odseparowania pęczka naczyniowo-nerwowego. W miejscu blaszki blizny wykonuje się nacięcia, a powstały ubytek przykrywa przeszczepem (graftem) np. ze sztucznego kolagenu. W mojej praktyce stosuję sztuczne włókno kolagenowe dające bardzo dobre efekty.
Zaletą metody jest utrzymanie długości prącia, ale ryzyko zaburzeń czucia i erekcji jest większe.
W wybranych przypadkach, celem uzyskania dobrego wyprostowania prącia, konieczne jest zastosowanie obu metod operacyjnych jednocześnie.
Przed podjęciem decyzji o leczeniu zachowawczym lub operacyjnym konieczna jest szczegółowa diagnostyka i rozmowa na temat dostępnych możliwości leczenia. Brane są pod uwagę m.in.:
W odpowiednim terminie pacjent odbywa wizytę przedoperacyjną (z przygotowaniem anestezjologicznym).
Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym i zazwyczaj łączy się z obrzezaniem.
Po zabiegu wykonuje się blokadę podstawy prącia zapewniającą znieczulenie na 3–5 godzin. Zakładany jest opatrunek uciskowy, a niekiedy cewnik pęcherzowy (na jedną noc).
Nocne erekcje są po zabiegu pożądane – nie stosuje się leków hamujących wzwody.
Jeśli nie wystąpią komplikacje, wypis następuje 1–5 dni po zabiegu. Pacjent otrzymuje instrukcje dotyczące pielęgnacji oraz kartę informacyjną dla swojego urologa.
Schorzenie to nie jest spowodowane stanem chorobowym i stanowi oddzielną jednostkę chorobową. Występuje rzadziej niż choroba Peyroniego.
Przyczyną skrzywienia prącia jest asymetryczny rozwój ciał jamistych i/lub cewki moczowej w okresie dojrzewania lub wcześniej. Najczęściej ciała jamiste po stronie spodniej (brzusznej) są krótsze, co powoduje zagięcie prącia w dół. Znacznie rzadziej spotyka się skrzywienie boczne lub ku górze.
Erekcja jest prawidłowa, a długość prącia normalna. Skrzywienie wrodzone najczęściej zostaje zauważone w wieku dojrzewania.
Znaczne skrzywienie prącia może utrudniać współżycie, powodować ból przy stosunku u obu partnerów, stres i zaburzenia pewności siebie, aż do psychogennych zaburzeń erekcji.
W przypadkach wymagających leczenia jedyną metodą jest operacja. Złotym standardem pozostaje operacja wg Nesbita.
Ze względów technicznych i funkcjonalnych operacja wg Essed-Schroeder nie jest optymalnym wyborem terapeutycznym w przypadku skrzywienia wrodzonego.
W czasie konsultacji przeprowadzam szczegółową diagnostykę oraz rozmowę dotyczącą choroby, możliwości leczenia zachowawczego, technik operacyjnych, ryzyka operacyjnego i oczekiwań pacjenta. Jednocześnie ustalany jest najlepszy moment dla przeprowadzenia operacji.
Pacjent może zgłosić się bezpośrednio drogą e-mail celem ustalenia konsultacji. Każdy przypadek jest analizowany indywidualnie.