Co się dzieje, gdy nie leczy się
choroby Peyroniego

W fazie ostrej — mijające okno terapeutyczne

Jeśli choroba jest w fazie ostrej, zwlekanie oznacza przede wszystkim utratę czasu, w którym leczenie zachowawcze — terapia trakcyjna, farmakoterapia, ewentualnie kolagenaza — ma realną szansę wpłynąć na przebieg choroby. Skrzywienie w tej fazie może się nadal zmieniać, a im później pacjent trafi do specjalisty, tym mniej opcji pozostaje, gdy choroba przejdzie w fazę stabilną.

W fazie stabilnej — utrwalone skrzywienie i jego konsekwencje

Po ustabilizowaniu się choroby skrzywienie zwykle nie postępuje dalej, ale pozostaje utrwalone. Nieleczone, znaczące skrzywienie może w dalszym ciągu:

• Utrudniać lub uniemożliwiać współżycie — więcej o tym na stronie wpływ na płodność i współżycie.
• Powodować dyskomfort lub ból podczas prób odbycia stosunku.
• Obciążać psychicznie — obawa i unikanie bliskości bywają nieproporcjonalne do samego stopnia skrzywienia, co opisuję na stronie psychologia choroby Peyroniego.

Czy zawsze trzeba leczyć

Nie każdy przypadek wymaga aktywnego leczenia. Przy niewielkim skrzywieniu, które nie przeszkadza we współżyciu i nie towarzyszy mu ból, część pacjentów decyduje się na samą obserwację, po wcześniejszej diagnostyce wykluczającej inne przyczyny. Kluczowe jest jednak, żeby ta decyzja zapadła świadomie, po konsultacji — nie z powodu unikania tematu.

Najczęściej zadawane pytania